10.7.18

Conspiracy Museum (6)

Het fenomeen van de graancirkels, zoals die vooral in een bepaald gebied te Engeland van tijd tot tijd te bewonderen zijn, heeft door de jaren heen geleid tot een boel verdeeldheid. Enerzijds had je degenen die hoop ontleenden aan de creatieve wijze waarop  buitenaardsen ons aldus voorbereidden op nadere kennismaking; het feit dat er op zeker moment ook een afbeelding van de vermaarde 'antwoordkaart' zoals die jaren geleden door de mensheid de ruimte is ingezonden, in groot formaat op de gewasgronden verscheen - alle vragen voor onze denkbeeldige familie in het heelal waren netjes ingevuld - heeft de verwachtingen alleen maar doen toenemen. Dat de aliens het qua vervolgtraject wat laten afweten, ons zelfs een beetje aan het lijntje lijken te houden, pleitte dan weer voor de hoaxers, die er vanuit gingen dat hier louter ordinaire sterfelijke wezens aan het werk waren geweest die ons met dit soort misselijke falsificaties in de luren leggen, in het ootje nemen, een loer draaien.

Sinds Jacques Vallee, die ver terug in de vorige eeuw bekendheid verwierf met zijn onderzoek naar ufo-verschijnselen, zijn pijlen gericht heeft op dit onderwerp, is er in de scheidsruimte tussen aliens en grappenmakers een ander perspectief geopend. Dat van de zogenaamde psy-ops, psychologische operaties die bedoeld zijn om mensen een valse voorstelling van zaken in te prenten ter bevordering van bepaalde agenda's. Dat roept associaties op met de vaak in nevelen gehulde werkzaamheden van het Britse Tavistock-instituut, waarvan de oprichters hun arbeid in dienst van het imperium eens omschreven als operaties die mensen moeten doen geloven dat er zoiets als zwarte sneeuw bestaat. Een sterk punt dat Vallee maakt, is de vaststelling dat de meeste graancirkels opduiken op een plek die alleen maar te bereiken is tussen hekken door met aan weerszijden gebieden beheerd door het Engelse equivalent van DARPA - dat nieuwe technologieën en snufjes pleegt te ontwikkelen waarbij het middel van de psy-ops niet wordt geschuwd èn die geacht mogen worden te beschikken over het soort drones die de vervaardiging van de cirkels mogelijk maken. Daar hadden we al die pelgrims naar de heilige graancirkels nog niet over gehoord.

Vallee heeft het in dit kader onder meer over social engineering, sleutelen aan de perceptie van mensen, waarbij hij ook een link legt met geoengineering, beïnvloeding van bijvoorbeeld atmosferische omstandigheden. Deze laatste term voert ons van Vallee en de graancirkels naar een ander fenomeen, dat nog in veel sterkere mate de gemoederen bezig heeft gehouden van wat in eerste instantie vooral laag ingeschaalde complotdenkers leken te zijn: de chemtrails. Ook bekend als vliegtuigstrepen, uit het weerbericht van het Journaal met name, die daarin regelmatig tot de verwachting van zogenaamde 'sluierbewolking' leiden. De meeste burgers leken die strepen nauwelijks op te vallen, maar de ergste doemdenkers waren er van overtuigd dat ze bedoeld waren om de mensheid een kopje kleiner te maken. Daarbij werd al da niet verwezen naar de zogeheten Agenda 21, een VN-resolutie die er op neerkomt dat het streven naar duurzaamheid gebaat is bij reductie van de totale populatie tot een wat intiemere hoeveelheid, alsmede af te zien van faciliteiten als studiemogelijkheden voor derde-wereldlanden, die alleen maar bij zouden dragen aan de vergroting van hun ecologische 'voetstap' ten koste van onze 'duurzaamheid'.

Het simpele gegeven dat langzame vergiftiging vanuit de lucht niet alleen degenen zou treffen voor wie die bedoeld was, maar ook de elite aan wier welzijn deze klus zou moeten bijdragen, riep genoeg twijfels op om een dergelijk scenario naar het land der fabelen te verwijzen. Alleen al naar de lucht te wijzen en de term chemtrails te laten vallen, volstond daarna om meewarige blikken toegeworpen te krijgen van medemensen die niet te beroerd waren om je deelgenoot te maken van hun eigen heropvoeding en die je geduldig begonnen uit te leggen dat de uitdijende strepen een gevolg zijn van de 'condens' hoog boven onze hoofden, en dat de aluminium, barium en strontium die de strepen met zich meebrengen sowieso al deel uitmaken van onze natuurlijke leefomgeving.

Waarmee nog niet verklaard is, waarom die vliegtuigen zulke exorbitante uitstoot moeten produceren dat de voorheen blauwe hemel er niet zelden wit van uitgeslagen is, terwijl daar vóór 2011 minder en vóór 1998 helemaal geen sprake van was. En waarom je daar verder zo weinig over hoort. Je zou diezelfde mensen wel eens willen horen als de gemiddelde automobiel plotseling weer een dusdanig zichtbare uitstoot zou voortbrengen dat het zicht op de overkant van de straat je geruime tijd erna nog volop ontnomen zou worden. Getuigt de ontwikkeling van zichtbare naar onzichtbare nasleep niet van iets meer logica als we het over technologische vooruitgang hebben?

Ondertussen lijken de chemtrails onder een andere naam een nieuw leven te zijn begonnen. Waar die term slechts terugkaatste op een doffe muur, blijken begrippen als aerosol spraying, solar radiation management en weather modification volop te resoneren in academische projecten, patenten, archieven, overheidstrajecten en militaire plannen. Zo zei CIA-directeur Brennan een paar jaar geleden in een rede niet te kunnen wachten tot 'injecties' in het luchtruim wonderen voor de klimaatbeheersing gaan verrichten (en wellicht nare gevolgen kunnen hebben voor landen die hierdoor met onverwachte droogtes zullen worden geconfronteerd). En dat allemaal via de openbare luchtwegen. Eigenlijk was chemtrails het enige begrip dat Brennan niet gebruikte. Weliswaar sprak hij in de toekomende tijd - anders dan de invloedrijke geostrateeg Brezinski toen die ooit onomwonden zei dat er landen waren die over 'aardbevingsmachines' beschikten, een woord dat de apparatuur uit de film Superman vs Tesla in gedachten brengt - maar het lijkt weinig aannemelijk dat de legers aan uitdenkers en ontwikkelaars in de tussentijd alsmaar op een houtje zitten te bijten. Google 'owning the weather in 2025' en je valt met je neus in uitgewerkte plannen van de Amerikaanse luchtmacht uit 1996 om onder meer door middel van verdere elektrificatie van de ionosfeer de nodige turbulentie teweeg te brengen in onze gezamenlijke biotoop.

Geheel overeenkomstig beschrijvingen door Elaine Vreeland van waanzinnige Amerikaanse militaire topfiguren, die zich stoorden aan de wijze waarop traditionele wolkenvorming hun ultramoderne soepele radarverbindingen en fel begeerde full spectrum dominance in de weg zit - alsof daar, zo mopperden zij, geen elektrificerende mouw aan te passen zou zijn. En nu de naam Tesla is gevallen, het is wel duidelijk wie er na diens dood in de jaren veertig met de papieren aan de haal zijn gegaan waarin de Servische meester uit de doeken deed wat er op wereldschaal nog meer voor moois mogelijk is als je wat extra doses particles het luchtruim injaagt. Peter A. Kirby verhaalt hoe de pientere knobbels die ons de atoombom brachten met hun Manhattan Project nadien gestaag aan het werk gebleven zijn, nieuwe wonderen creëerden onder een paraplu die Kirby het New Manhattan Project gedoopt heeft. We komen namen tegen als de legendarische Vannevar Bush, Edward Teller, Von Neumann en John G. Trump, de oom van Donald aan wie deze zijn tweede voornaam te danken heeft.

Allen al heel lang geleden in de weer ten behoeve van gecontroleerde globale weeromstuit, waarbij de lijntjes tussen het militair-industriële complex en Wall Street vertrouwd klein werden gehouden. We hoeven ons alleen maar even voor te stellen wat de consequenties zijn op de beurs van een tijdelijke  temperatuurdaling van één graad met het oog op discrepanties tussen de op voorhand verwachte en de reële oogst. Zulke schommelingen kunnen als je weet hebt van wat er speelt een fortuin uitmaken. Ik meen nu iets meer te begrijpen inzake de tevredenheid die af te lezen viel van het gezicht van een van de Rothschilds die ik, jaren terug alweer, op de BBC kort geïnterviewd zag nadat hij een langdurig monopoly verworven had op uitzendingen van weersvoorspellingen in heel China.

Als zesde object voor het Museum, het zal weinig verbazing wekken. stel ik voor een vette, tweesporige chemtrail. Wie was er niet onder de indruk van de gezellig wollige wolk die onlangs in een museumzaal te bewonderen viel en die zomaar in de lucht leek te blijven hangen. Wat kunnen ze toch veel tegenwoordig, dacht ik nog. Maar er zal een prijskaartje aan hebben gehangen, daar heb ik niet op gelet. Daarom stel ik mij voorlopig tevreden met een eenvoudig model in perspex. Lekker makkelijk schoon te houden, ook niet onbelangrijk.