4.7.18

Conspiracy Museum (2)

Het tweede voorgestelde object voor het Conspiracy Museum betreft een maansteen. Het hoeft geen bijzondere maansteen te zijn. Elke maansteen is goed. Sterker, het hoeft niet eens een echte maansteen te zijn. Er kan worden volstaan met elke steen die een beetje lijkt op een maansteen. Zo eentje die als ik 'm jou zou overhandigen en zou zeggen: 'Hier, een maansteen' in ieder geval de schijn kan ophouden een maansteen te zijn.

Ik zal uitleggen waarom. Jaren geleden, tijdens een officieel bezoek aan Nederland (overheid, wetenschap), overhandigde een NASA-astronaut die geacht wordt op de maan te hebben gelopen, een meegebrachte maanstee als cadeau, aan het volk. Nadien is komen vast te staan - dankzij de koene, wakkere geest van het Nederlandse kennisapparaat - dat het hier GEEN maansteen betrof. Dat vond ik niet schokkend. Je kunt je toch al moeilijk voorstellen dat zo'n astronaut vlak voor de terugreis naar de aarde een hele berg stenen in een juten zaken op z'n schouders laadt, voor elke natie één bijvoorbeeld. Zelf heb ik al moeite me voor te stellen hoe ze van de maan zijn weggekomen, zonder lanceerinstallatie of wat ook. Is er gewoon eentje tot het laatst toe buiten gebleven om de boel aan te zwengelen, die dan toen de motor aan de praat was gekregen gauw weer naar binnen sprong - om 'de boot niet te missen' - misschien zelfs wel met een zware zak vol stenen op zijn rug? Held!

Nee, schokkend vind ik dat de NASA niet eens de moeite heeft genomen de schijn op te houden, langer dan een figuurlijke dag of twee. Er zijn genoeg maanstenen op aarde te vinden, op sommige plekken schijnt het maanstenen te regenen. We mogen aannemen dat de NASA die plekken kent, waar ze voor het oprapen liggen. Maar het exemplaar ontvangen door Nederland voldeed niet in dat opzicht, het bleek een doodgewone aardsteen te zijn. Zacht gezegd vind ik e.e.a. onbeleefd. Je vraagt je af hoe als ze niet eens de weg naar zo'n stortplaats op aarde weten te vinden - om de hoek toch, vergeleken bij een beetje ruimtereis - in de godsnaam de weg naar de maan hebben kunnen vinden.

Vanzelfsprekend bewijst dit treurige voorval niet dat de maanlandingen een hoax waren. Zoals het enkelvoudige gegeven dat in het geval van een hoax, zoals Aaronovitch in Voodoo Histories achteloos stelde, 'enkele duizenden' werkgevers en -nemers dat geweten moeten hebben, nog niet afdoende aannemelijk maakt dat de maanlandingen wèl hebben plaatsgevonden. Je zou het meervoud van 'enkele duizenden' de kost moeten geven die iets weten wat de rest van de mensheid graag zou willen weten. Mensen kunnen allerlei redenen hebben om te zwijgen. Ik noem alleen al de duizenden actieve nazi's die onmiddellijk na de Tweede Wereldoorlog door de VS niet naar Nuernberg zijn gebracht, doch naar Amerika omdat ze daar vanwege hun kennis bruikbaar waren met het oog op de naderende Koude Oorlog (om nog maar te zwijgen van de complete Duitse geheime dienst); intussen erkende historische feiten, maar men zou enkele decennia terug toch met de oren hebben staan klapperen als aan dat immigratiemodel op mindere beperkte schaal ruchtbaarheid was gegeven.

Nee, intrigerender is de vraag waarom de Russen het dan nooit naar buiten hebben gebracht als hier sprake zou zijn van een hoax. Op een site gewijd aan categorisch onderzoek naar voor en tegens van even courante als uiteenlopende complottheorieën bleef het zwijgen als de Sovjet-Unie over als laatste argument tegen de veronderstelling van een hoax (in Nederland zou tegenwoordig bij voorbaat niet worden getwijfeld aan het vermogen tot zwijgen van de Russen). De maanlandingen horen dus zeker niet thuis in het Absoluut Kansloze Hoekje van het Conspiracy Museum, zoals de platte-aardetheorie waarvan het eerste serieuze argument nog moet doorklinken - voor zover ik weet. En over het vermogen tot zwijgen door Russen,

Wat zijn dan de argumenten van degenen die, een enkeling al sinds deze Grote Stap voor de Mensheid gezet heet te zijn, twijfelen aan het waarheidsgehalte van de maanlandingen? De VS liep destijds qua ruimte-technologie hopeloos achter op de Sovjet-Unie; het is onverklaarbaar hoe ze die achterstand in zulke korte tijd hebben kunnen ombuigen in een gigantische voorsprong. Daarbij was de hemel vanaf de maan gezien volgens de tv-beelden pikzwart, waar je een superheldere sterrenpracht mocht verwachten, schaduwen (welke, daar?) vielen verkeerd, objecten leken studio-attributen, achtergrondjes waren op uiteenliggende plekken volstrekt identiek - kortom, de opnames leken op Amerikaanse bodem gemaakt, en vast is komen te staan dat de NASA in ieder geval gebruik maakte van Stanley Kubrick om studio-versies van de landingen te produceren. Het helpt hier ook niet dat de NASA zegt niet meer te beschikken over de 'authentieke opnames' (uit een tijd waarin video nog niet bestond); een beetje zoals de Nederlandse regering met filmrolletjes en bonnetjes zeg maar.

Voorts schijnt het te zijn uitgesloten dat mensen de invloedssfeer van de aarde hebben kunnen verlaten om met name door de zogeheten Van Allen Belt naar de maan te reizen zonder te zijn opgevreten door de straling waaraan ze zijn blootgesteld. Dit argument geldt als extra steekhoudend, omdat het volgens het officiële standpunt van de  NASA nu, in de 21ste eeuw, om die reden onmogelijk is naar de maan of elders te reizen, nog wel. De vraag hoe ze dat destijds dan wel gelukt is, met de toenmalige Kuifje-raketten en HEMA-outfitjes waar de zon op een hete dag in Zandvoort al gaten in zou branden, is tot op heden niet beantwoord en komt op persconferenties gek genoeg nooit aan de orde.  Het gaat verder: als je huidige propagandafilmpjes van de NASA ('Never A Strraight Answer') bekijkt, ontvouwen zich grote toekomstperspectieven over wanneer het hun wel zal lukken zonder dat er ook maar enigszins wordt aangegeven dat het ze ooit wel gelukt is. Bevreemdend voor wie eind jaren zestig aan de beeldbuis zat gekluisterd.

De argumenten zijn onder meer en op een onderhoudende manier bijeengebracht door de auteur David McGowan die onder de titel Wagging the Moondoggie de vraag stelde: waarom zijn we nooit teruggegaan naar de maan? McGowan is vooral bekend door een boek dat hij kort voor zijn dood in 2015 voltooide over Laurel Canyon, de buurt in L.A. waar in de tweede helft van de jaren zestig de bekende popsterren uit het hippie-tijdperk werden gelanceerd, van Frank Zappa en David Crosby tot Jim Morrison. Het feit dat die sterren bijna zonder uitzondering uit een hooggeplaatst militair nest kwamen, doet hem zoeken naar een meer dan toevallig verband, de pop-revolutie als militair gestuurde afleidingsmanoeuvre. Dat boek werpt machtige details en vragen op, maar overtuigt niet in zijn voornaamste veronderstelling. Of dat voor zijn maanwerk geldt, mag iedereen zelf beoordelen.

Voor degenen die zich nergens in hebben verdiept, zal er weinig verschil bestaan tussen de eventuele hoax der maanlandingen en pak 'm beet de platte-aardetheorie. Voor de ware liefhebber ligt dat anders. Ik weet van schrijvers die er niks van moeten hebben, terwijl ze wel aangetoond menen te hebben hoe Fukushima een Israëlisch-Amerikaanse operatie is geweest. En de bekende witte strepen aan onze hedendaagse hemel het resultaat zijn van aerosol spraying, waarvan het doel niet onthuld wordt aan gewone stervelingen. Dat laatste werd dan weer op zijn beurt door McGowan, woonachtig bij een vlieghaven en vertrouwd met het fenomeen, afgedaan als onzin, zo bleek uit felle discussies op zijn fb-pagina, eveneens kort voor zijn dood.

De vraag waarom 'we' nooit naar de maan zijn teruggegaan, kan intussen ook op andere manieren worden beantwoord. Zo circuleert er op het wapperende internet een filmpje met audio-opnamen van een praatje, in een zo te horen uiterst genoeglijke setting, door iemand die vertelt hoe hij als stagiair bij de NASA werkzaam was en op een middag een groepje internationale onderzoekers opgewonden bijeen zag. Toen hij informeerde naar de aanleiding van de opwinding, antwoordde een der onderzoekers dat ze zojuist een alien base op de maan hadden ontdekt. De stagiair vertelt hoe hij zich na zijn werk naar huis haastte en zich voor de tv installeerde, in de vaste overtuiging dat het journaal met dit item zou openen.

Niet dus.
Zo gaat dat met die dingen.


(files under: vanaf de maan gezien zijn we allen even dom)