24.8.13

Over de liefde tussen mens en metro



1946, een kiosk op een New Yorks metroperron. Achter de uitbater, in een rekje, bladmuziek van populaire hits uit die dagen, met tussen de '20 Favorite' onder meer The Gypsy en Surrender.

De foto is gemaakt door Stanley Kubrick, in diens tijd als fotograaf van Look Magazine. Uit een serie die nu de archieven van het Museum of the City of New York toebehoort. Een andere opname toont soldaten die braaf een tijdschrift lezen terwijl ze zich vasthouden aan straphangers. Weer een andere vrouwen die een praatje maken met elkaar. Op de perrons hoefde men zich niet te vervelen: er stonden kauwgom-automaten, snoepkraampjes en zelfs horoscoop-machines. De titel die de serie destijds meekreeg, luidde 'Life and Love on the New York City Subway'.

Lou Reed was vier geworden in 1946, zat net op de kleuterschool.
Hierna is het betrekkelijk snel gegaan: naar 't schijnt had hij op z'n 15e al de bekendste nummers van de Velvet Underground geschreven.

In 1972, hij was intussen uit de groep gestapt en had zojuist z'n eerste soloplaat afgeleverd, zag ik hem schuchter met zijn glitterbandje schitteren in het Concertgebouw, alwaar hij - nog niet 'doorgebroken' hier - nogal misplaatst geprogrammeerd stond als openingsact voor het massieve rock-trio Beck, Bogart & Appice.

Datzelfde jaar verscheen ook de gezelligste plaat die ik ken van de Velvet Underground: Live at Max's Kansas City. Opgenomen in 1970 door een fan uit het publiek met een simpele cassette-recorder. In het wellicht aardigste tentje van de stad en in de tijd waarin de VU aan Loaded werkte.

Men hoort hoe Lou Reed nog niet probeert de extravagante of getormenteerde ster te spelen, maar 'zichzelf'. Opgewekt introduceert hij de nummers, en de band: 'Good evening! We're called The Velvet Underground. You're allowed to dance in case you don't know, and eh…' - checkt de stemming van z'n gitaar - '...that's about it. This is called "I'm Waiting for the Man", a tender folk song from ---' (onverstaanbaar), 'about love between man and subway.'

Vervolgens hoor je de drumster de snare even stilhouden, de maat aftikken en weg zijn ze. Vertrokken.